Hoofdstuk 2.4
Na het etentje in het italiaanse (pasta)restaurant kwamen we aan bij "The Pinkadilly circus". Een eindje moeten zoeken om te parkeren maar ook dat was na een vijftal minuutjes rondrijden opgelost. We betaalden entree - want dit was blijkbaar een heel exclusieve plek - en streden de menigte toe. Luide bassen en harde beats overstemden ons. Plots nam hij me bij mijn zij en gleed toen naar mijn arm en trok me haastig mee in de menigte. Hij haalde een grote grijns boven en trok me verder mee naar enkele gasten die stonden te springen op de luide muziek...
Na te zijn voorgesteld wist ik dat die blonde knul met piercings en een roze shirt Gustav heette en de andere bebaarde man met wit hemdje als Anton gekend was. Beiden waren nogal van het stereotype-homosexueel-type en ikzelf val helemaal niet op van die typetjes. Gelukkig was mijn metgezel niet zo. Hij was zelfverzekerd, dat wel maar een typetje had ik nog niet ontmoet die enkele keren dat we elkaar nu hadden gezien. De "Pinkadilly" zat bomvol. Op sommig plaatsen voelde ik mij er even comfortabel als een sardientje in blik. We dansten, we sprongen, we keelden luidkeels mee als er een goeie plaat werd opgelegd en na dit alles bewogen we ons naar buiten om ons wat te bekoelen. Ik had gedronken, hij had gedronken. We waren allebei bezweet van het dansen en de koelere buitenlucht deed ons alleen maar deugd. Ik ging tegen de muur leunen en verzuchtte wat. Hij kwam voor me staan, hij keek me aan, glimlachtte weer leunde naar voor en gaf me een kus. Zijn lippen voelden zacht en vol aan. Ik moest me heel even bedwingen om niet zachtjes in zijn lippen te bijten... Ik twijfelde even maar deed het uiteindelijk toch. En terwijl ik lichtjes aan zijn onderlip sabbelde legde ik mijn hand op zijn warme borst en voelde zijn hart hardop en vlug bonzen.
Na te zijn voorgesteld wist ik dat die blonde knul met piercings en een roze shirt Gustav heette en de andere bebaarde man met wit hemdje als Anton gekend was. Beiden waren nogal van het stereotype-homosexueel-type en ikzelf val helemaal niet op van die typetjes. Gelukkig was mijn metgezel niet zo. Hij was zelfverzekerd, dat wel maar een typetje had ik nog niet ontmoet die enkele keren dat we elkaar nu hadden gezien. De "Pinkadilly" zat bomvol. Op sommig plaatsen voelde ik mij er even comfortabel als een sardientje in blik. We dansten, we sprongen, we keelden luidkeels mee als er een goeie plaat werd opgelegd en na dit alles bewogen we ons naar buiten om ons wat te bekoelen. Ik had gedronken, hij had gedronken. We waren allebei bezweet van het dansen en de koelere buitenlucht deed ons alleen maar deugd. Ik ging tegen de muur leunen en verzuchtte wat. Hij kwam voor me staan, hij keek me aan, glimlachtte weer leunde naar voor en gaf me een kus. Zijn lippen voelden zacht en vol aan. Ik moest me heel even bedwingen om niet zachtjes in zijn lippen te bijten... Ik twijfelde even maar deed het uiteindelijk toch. En terwijl ik lichtjes aan zijn onderlip sabbelde legde ik mijn hand op zijn warme borst en voelde zijn hart hardop en vlug bonzen.

0 Comments:
Post a Comment
<< Home